April 14, 2015

காந்தியும் விடுதலைப் போராட்டமும் : பிபன் சந்திரா

No comments:
ஒன்று : இந்திய விடுதலைப் போராட்டம்

இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் என்பது போலியானது, அது ஒரு பூர்ஷ்வா இயக்கம் என்னும் வாதம் பிழையானது. இந்திய மக்களின் உரிமைகளை முன்வைத்து அவர்களுடைய பல்வேறு அடிப்படைப் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணும் நோக்கத்தோடுதான் இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. கட்டாய தொடக்கக் கல்வி, ஏழை நடுத்தர மக்களின் வரிச்சுமை குறைப்பு, உப்பு வரி குறைப்பு, விவசாயிகளுக்குக் குறைந்த வட்டியில் கடன், வாடகைக்குக் குடியிருப்போரின் உரிமைகள் பாதுகாப்பு, தொழிலாளர்களுக்காக குறைந்தபட்ச கூலி, வேலை நேர குறைப்பு, தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடுவதற்கான உரிமை, கிராமப்புறத் தொழிற்சாலைகளுக்குப் பாதுகாப்பு, மது ஒழிப்பு, பெண்களின் வாழ்நிலை முன்னேற்றம், பெண் கல்வி, தீண்டாமை ஒழிப்பு, சட்ட ஒழுங்கு சீரமைப்பு என்று பல முற்போக்கு முழக்கங்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தில் எதிரொலித்தன.

இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் தொடர்ந்து தன்னை மெருகேற்றிக்கொண்டு, தொடர்ந்து வெவ்வேறு தரப்பினரைச் சேர்த்து அணைத்துக்கொண்டு, முற்போக்கான வழியில் தொடர்ந்து முன்னேறிச் சென்றது. தாதாபாய் நௌரோஜி  ஏழைகளுக்குச் சாதகமான ஒரு வலிமையான உணர்வை காங்கிரஸில் ஏற்படுத்தினார். காந்தியின் வருகைக்குப் பிறகு இந்த உணர்வு பலப்பட்டது. 1920 மற்றும் 1930களில்  காங்கிரஸில் இடதுசாரி போக்கு பலமடையத் தொடங்கியது. கட்சியில் இருந்த வலதுசாரிகள் தங்கள் அடிப்படை நிலைப்பாட்டை மாற்றிக்கொள்ளவேண்டியிருந்தது. 

காந்தி பல சமயங்களில் புரட்சிகரமான முறையில் சிந்தித்தார். லூயி ஃபிஷரிடம் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, 'உழுபவர்களுக்கே நிலம் சொந்தமானது; நிலச்சுவாந்தார்கள் நிலத்தைக் கைவிடத் தயங்கினால் அவர்கள் நிலம் பலவந்தமாக கையகப்படுத்தப்படும்' என்றார் காந்தி. ஆனால் அவருடைய முற்போக்கான சிந்தனைகளைப் புரிந்துகொள்ள இயலாத வரலாற்றாசிரியர்களும் இடதுசாரிகளும் காந்தியைத் தொடர்ந்து தவறாகவே மதிப்பிட்டு வந்தனர். அதற்குக் காரணம் ஐரோப்பிய-லிபரல்-புரட்சிகர அல்லது மார்க்சியச் சொல்லாடல்களை காந்தி பயன்படுத்தாமல் போனதுதான். ஆனால் காந்தியை மக்கள் சரியாகவே புரிந்து வைத்திருந்தனர்.

ஒரு போராட்டம் வெற்றி பெறுவதற்கு உத்தி அவசியமானது. அந்த உத்தி செயல்படுத்தக்கூடியாகவும், மக்களின் செயல்திறனுக்கு ஒத்துப்போகக்கூடியததாகவும் இருக்கவேண்டும். இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் தெளிவான உத்தியைக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அது குறித்து யாரும் அதிகம் பேசவில்லை. அதை ஒரு சித்தாந்தமாக வடித்து, விவாதிக்கும் போக்கும் வளரவில்லை.

தன் காலத்தில் வாழ்ந்த லெனின், மாவோ ஆகிய இருவரையும்போல் காந்தி ஒரு சிறந்த அறிவுஜீவி, சிந்தனையாளர், எழுத்தாளர். ஆனால் இந்த இருவரையும் போலன்றி காந்தி தனது பார்வையை ஒரு தெளிவான, விரிவான சித்தாந்தமாக வடித்தெடுக்கவில்லை. காந்தி எத்தகைய உத்திகளைக் கடைபிடித்து விடுதலைப் போராட்டத்தைத் தலைமை தாங்கி நடத்தினார் என்பதை அவருடைய வார்த்தைகளில் இருந்து அல்ல, போராட்டத்தின் தன்மைகள் மற்றும் விளைவுகளில் இருந்தே ஒருவரால் புரிந்துகொள்ளமுடியும்.

இந்திய காலனியாதிக்கம் என்பது ஹிட்லரின் ஜெர்மனி, ஜாரின் ரஷ்யா, சியாங் கை ஷேக்கின் சீனா, பாடிஸ்டாவின் க்யூபா, சமோசாவின் நிகாரகுவா, பிரெஞ்சு அல்ஜீரியா, வியட்நாம் ஆகியவற்றில் இருந்து பெரிதும் வேறுபடுகிறது. வலிமையைப் பயன்படுத்தியே இந்தியாவை பிரிட்டன் காலனியாக்கியது. அதே சமயம், சில சிவில் அமைப்புகளையும் அது தோற்றுவித்தது. சட்டத்தின் ஆட்சியை ஏற்படுத்தி, சில சிவில் உரிமைகளையும் மக்களுக்கு அது வழங்கியது. அரை ஜனநாயக, அரை மேலாதிக்க, அரை பாசிஸ அமைப்பு என்று பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கத்தை விவரிக்கலாம். உதாரணத்துக்கு, 1928 பத்ரோலி சத்தியாக்கிரகம், 1930 கேதா வரி கொடா போராட்டம் ஆகியவற்றின்போது காவல்துறை இருட்டியபிறகு ஒருவருடைய வீட்டுக்குள்ளும் நுழையாது. எந்தப் பொருளையும் கைப்பற்றாது. அடக்குமுறையிலும் ஒருவித நியாய உணர்வு இருந்ததை இது காட்டுகிறது.

பிரிட்டனால் முழு அடக்குமுறையை இந்தியாவில் ஏவிவிடமுடியாமல் போனதற்குக் காரணம் அடிப்படையில் அது ஒரு ஜனநாயக அரசு என்பதுதான். பிரிட்டனில் உள்ள அரசு இந்தியாவில் நடைபெறும் தனது காலனி ஆட்சியைக் குறித்து தன் மக்களுக்கு அவ்வப்போது தகவல்கள் சொல்லவேண்டிய நிலையில் இருந்தது. தொடர்ந்து மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்டால் அது பிரிட்டனில் கடும் முரண்பாட்டைத் தோற்றுவிக்கும். மேலும், ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிரான உணர்வும் பொதுவில் பரவிவந்த சமயம் அது. லேபர் கட்சியின் செல்வாக்கும் வளர்ந்து வந்த தருணம். பிரிட்டனில் இருந்த ஆளும் வர்க்கத்தினர் பலரும் லிபரல் பள்ளிச்சூழலில் பயின்றவர்கள் என்பதால் மனிதத்தன்மையற்ற முறையில் காலனிகள் நிர்வகிக்கப்படுவதை அவர்களால் ஏற்கமுடியவில்லை. இவை போக, இந்தியாவின் பரப்பளவை பிரிட்டனால் தொடர்ச்சியாகக் கட்டுப்படுத்தி வைக்கமுடியவில்லை.

தடியடியில் சிக்குண்டு சிறையில் இருந்த சுதந்தரப் போராளிகள் பலரும்கூட பிரிட்டனின் சிவில் தன்மையை ஒத்துக்கொள்ளவே செய்தனர். ஹிட்லரையோ ஜார் மன்னரையோ எதிர்த்து இப்படி அகிம்சைப் போராட்டத்தை நடத்தமுடியாது என்றும் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டினர். பிரிட்டிஷ் காலனியாதிக்கத்தின் இந்த இயல்புகளை காந்தி சரியாகப் புரிந்து வைத்திருந்தார். பிரிட்டனின்அடக்குமுறையில் பாசிசத்தின் கூறுகள் தென்பட்டபோதும் பாசிஸத்திடம் இருந்து பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் வேறுபடுகிறது என்று காந்தி கருதினார். அவருடைய போராட்ட உத்திகள் இத்தகைய புரிதல்களில் இருந்தே தோன்றின.

சீனா, லத்தின் அமெரிக்கா, அயர்லாந்து, இத்தாலி, போலந்து, துருக்கி என்று பல நாடுகள் ராணுவ பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து விடுதலைப் போராட்டத்தை நடத்திவந்தபோது பிரிட்டனின் காலனியாதிக்கம் பற்றிய சரியான புரிதலைக் கொண்டிருந்ததால் காந்தி அகிம்சையைத் தனது ஆயுதமாகத் தேர்ந்தெடுத்தார். மக்களின் அற உணர்வுகளைத் தட்டியெழுப்பிய காந்தி அநீதிக்கு எதிரான போராட்டமாக விடுதலைப் போராட்டத்தைக் கட்டமைத்தார். உயர்வான அற விழுமியங்களை அவர் பேணியதற்குக் காரணமும் இதுதான். அரசியல் அல்லது பொருளாதார கோரிக்கைகளைக்கூட அவர் அறம் சார்ந்த பிரச்னைகளாக மாற்றியமைத்தார். பிரிட்டிஷ் ஆட்சிமுறை தீங்கானது; ஆனால் பிரிட்டிஷார் தீங்கானவர்கள் அல்லர் என்று திரும்பத்திரும்பச் சொல்லிவந்தார் காந்தி. தீங்கை எதிர்க்கவேண்டும், ஆனால் மனிதர்களை எதிர்க்கவேண்டியதில்லை என்றார்.

ஓயாத தொடர் போராட்டங்களில் அல்ல, அவ்வப்போது இடைவெளி விட்டு, சிறிது ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு மீண்டும் போராட்டத்தைத் தொடங்கும் உத்தியைக் காந்தி சிபாரிசு செய்தார். பலப்படுத்திக்கொள்ள அவ்வப்போது சிறிது ஒய்வு மக்களுக்குத் தேவைப்படும் என்று அவர் நம்பினார். மக்கள் திரள் எப்போதும் ஒன்றுபோல் இருக்காது, ஒரே விதமான தீவிரத்தன்மை இருக்காது என்பதால் இந்த ஏற்பாடு. திடீரென்று பெரும் அலையாகக் கிளம்பி பிறகு சட்டென்று ஒரு கட்டத்தில் காணாமல் போய்விடும் போராட்ட முறை பயன்படாது; நீண்ட, நெடிய போராட்டத்துக்கு இடையிடையில் அமைதி அவசியம் என்று காந்தி நினைத்தார்.

அகிம்சையை காந்தி முன்மொழிந்தது  பல வகைகளில் காங்கிரஸுக்கு அனுகூலமானதாக இருந்தது. பெருவாரியான மக்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டதற்குக் காரணம் அகிம்சை என்பது அவர்கள் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய, அவர்களால் சுலபமாக உடன்படக்கூடிய ஒரு செயல் உத்தியாக இருந்தது. வன்முறைப் போராட்டத்தைக் கையில் எடுத்திருந்தால் குறைவானவர்களே முன்வந்திருப்பார்கள்; இழப்பும் அதிகமாக இருக்கும். பிரிட்டனின் ஒடுக்குமுறை மேலும் தீவிரமடையவே செய்யும். தனிப்பட்ட முறையில் காந்திக்கு அகிம்சை என்பது அவருக்கு நெருக்கமான ஒரு தத்துவம். மற்றவர்கள் அவ்வாறு நினைக்கவேண்டியதில்லை; நடைமுறை சாத்தியமுள்ள கருவியாக, குறைவான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் ஒரு போர்முறையாக அகிம்சையை அவர்கள் எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்றார் காந்தி. ஏழை மக்களும், பெண்களும், விவசாயிகளும் போராட முன்வந்ததற்குக் காரணம் அகிம்சையே.

மிக முக்கியமாக, வெகுஜன மக்களின் அகிம்சை போராட்டம் பிரிட்டனுக்கு நெருக்கடியை ஏற்படுத்தியது. அவர்களுடைய அற உணர்வுகளை அது கிளறிவிட்டது. நிராயுதபாணிய மக்கள்மீது ஆயுதத்தை ஏவுவது அவர்களுக்கு மனக்கஷ்டத்தை ஏற்படுத்தியதோடு உலகின் பார்வையில் பிரிட்டனைச் சிறுமைப்படுத்தவும் செய்தது. அதே சமயம் அப்பட்டமான முறையில் சட்டத்தை உடைக்கும் மக்களை அவர்களால் அமைதியாக வேடிக்கை பார்க்கவும் முடியவில்லை. அமைதியாக ஊர்வலம் சென்றுகொண்டிருந்தவர்கள்மீது வன்முறை பிரயோகிக்கப்பட்டபோது சுற்றியிருந்தவர்கள் தாமாகவே வெகுண்டெழுந்து விடுதலைப் போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டனர். அகிம்சை ஒரு வலிமையான போராட்ட உத்தியாக மாற்றம் பெற்றது. ஒரே சமயத்தில் அது இந்தியர்களை ஒருவிதமாகவும் பிரிட்டிஷாரை இன்னொருவிதமாகவும் பாதித்தது.

அதே சமயம், அகிம்சையைத் தவிர காந்திக்கும் இந்தியாவுக்கும் அப்போது வேறு மாற்று இருக்கவில்லை என்பதையும் கவனிக்கவேண்டும். 1857 புரட்சிக்குப் பிறகு மக்களிடம் இருந்த ஆயுதங்களை பிரிட்டிஷ் அரசு கைப்பற்றிவிட்டதால் மக்கள் இயல்பாகவே நிராயுதபாணியாக இருந்தனர். ஒருவேளை அவர்கள் விரும்பி ஆயதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட முன்வந்திருந்தாலும் அவர்களால் பெரிய அளவில் ஆயுதத்தைத் திரட்டியிருக்கமுடியாது. ஆயுதம் எப்படியோ கிடைத்துவிட்டது என்று வைத்துக்கொண்டாலும் அதைப் பிரயோகிப்பதற்கான பயிற்சி அவர்களிடம் இல்லை. மேலும், மக்கள் ஒருவேளை ஆயுதப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து பெருமளவில் திரண்டு வந்து போரிட்டால் வெகு சுலபமாக காலனி அரசால் அவர்களை எதிர்கொண்டு வீழ்த்தியிருக்கமுடியும். தங்கள் ஒடுக்குமுறையை நியாயப்படுத்தியிருக்கவும் முடியும்.

தாமஸ் கே என்னும் பிரிட்டிஷ் ஐசிஎஸ் அதிகாரி அளித்த பேட்டியொன்றில் இவ்வாறு சொல்கிறார். 'திருப்பி அடிக்காத சாதாரண ஆண்கள், பெண்கள்மீது லத்தி சார்ஜ் நடத்தியது எங்கள் அற உணர்வைக் கடுமையாகப் பாதித்தது.' காந்தியின் வெற்றி இதுதான்.

முக்கியமாக, வன்முறை அற்ற போராட்டம் என்பதாலேயே இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் புரட்சிகரப் போராட்டம் அல்ல என்று சொல்லிவிடமுடியாது. எத்தகைய வழிமுறையை அல்லது உத்தியைக் கடைபிடிக்கிறது என்பதை மட்டும் வைத்து அந்தப் போராட்டத்தை மதிப்பிட்டுவிடக்கூடாது. அதன் நோக்கம் என்ன என்பதைப் பார்க்கவேண்டும். அந்தப் போராட்டம் யாரை அல்லது எதை எதிர்த்து நடத்தப்படுகிறது என்று பார்க்கவேண்டும். எத்தகைய அமைப்புமுறையை அது அகற்றவிரும்புகிறது என்பதைக் கவனிக்கவேண்டும். அப்படிப் பார்க்கும்போது சந்தேகமில்லாமல் இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் புரட்சிகரமானதுதான்.

(தொடரும்)

இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் : பிபன் சந்திரா

No comments:
நவீன இந்திய அரசியல் வரலாற்றைத் தனித்துவமான முறையில் தொடர்ந்து ஆய்வுக்கு உட்படுத்தி பல முக்கியமான பாய்ச்சல்களை நிகழ்த்தியவர் பிபன் சந்திரா. அடிப்படையில் மார்க்சியவாதியான அவர், காலனியாதிக்கம், பொருளாதார தேசியம், தேசியவாதம், வகுப்புவாதம் என்று பல துறைகளில் தனது தடத்தை அழுத்தமாக விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். அவருடைய அணுகுமுறையோடும் அவர் வந்தடைந்த முடிவுகளோடும் கடுமையாக முரண்படுபவர்களும்கூட அவருடைய பங்களிப்பைக் குறைத்து மதிப்பிடமாட்டார்கள்.

இந்துத்துவ அரசியலைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர் என்றபோதும் பிபன் சந்திராவை இடதுசாரிகள் எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. காரணம், விடுதலைப் போராட்டத்தில் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் வகித்த பாத்திரம் முற்போக்கானது என்பது அவர் வந்தடைந்த முடிவு. இடதுசாரிகள் வகிக்கவேண்டிய பாத்திரத்தை அவர்களைவிடச் சிறப்பாக காங்கிரஸில் இருந்த தலைவர்கள் வகித்தனர் என்கிறார் பிபன் சந்திரா. மேலும், காந்தியைச் சரியாக மதிப்பிடத் தவறிவிட்டதன்மூலம் இடதுசாரிகள் பெரும்பான்மை மக்களின் ஆதரவைப் பெறமுடியாமல் போய்விட்டனர் என்றும் அவர் விமரிசிக்கிறார்.

பிபன் சந்திராவைத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புபவர்கள் ஆதித்ய முகர்ஜி தொகுத்திருக்கும் The Writings of Bipan Chandra : The Making of Modern India From Marx to Gandhi என்னும் புத்தகத்தில் இருந்து தொடங்குவது சரியாக இருக்கும். ஓரியண்ட் லாங்மேன் வெளியிட்டிருக்கும் இந்தப் புத்தகத்தில் இருந்து சில அறிமுகப் பகுதிகள் கீழே.

இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் : ஓர் அறிமுகம்

இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் அதன் அத்தனை பலவீனங்களையும்மீறி ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பின் வாகனமாகவும் இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் அடையாளமாகவும் திகழ்ந்தது. இங்கே காங்கிரஸ் என்பது 1947ம் ஆண்டுக்கு முந்தைய அமைப்பு. ஆட்சிக்கு வந்த காங்கிரஸ் என்பது வேறு. இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.

காலனியாதிக்கத்தை எதிர்க்க இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கடைபிடித்த உத்தியை S-T-S (Struggle-Truce-Struggle ) என்று அழைக்கலாம். போராட்டம், அமைதி, மீண்டும் போராட்டம் என்னும் சுழற்சி முறையை காங்கிரஸ் கடைபிடித்தது.

காந்தியின் அகிம்சை போராட்ட உத்தி முக்கியமானது; ஆழ்ந்து ஆராயப்பட வேண்டியது. மக்கள் திரளின் பங்கேற்போடு, அவர்களை இணைத்துக்கொண்டு அகிம்சை பரிசோதனையை காந்தி மேற்கொண்டார்.

1880கள் தொடங்கி தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் காலனியாதிக்கத்தை விமரிசிக்கவும் எதிர்க்கவும் தொடங்கிவிட்டது. ஏழை மக்களுக்கு ஆதரவாகவும் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சுதந்தரத்துக்கு ஆதரவாகவும், மதச்சார்பின்மை, ஜனநாயகம், சிவில் உரிமைகள், சர்வதேசியவாதம் ஆகியவற்றுக்கு ஆதரவாகவும் போராட்டம் குரல் கொடுத்தது. பூர்ஷ்வா மற்றும் முதலாளித்துவ ஆதிக்கம் நிலவியபோதும் அவற்றையும்மீறி விடுதலைப் போராட்டம் மக்கள் பக்கம் நின்றது. போராட்டத்தின் போக்கு காரணமாகவும் சில தலைவர்கள் காரணமாகவும் காங்கிரஸ் சோஷலிசத்தின் பக்கம் நகரத் தொடங்கியது. இடதுசாரிகள் காந்தியின் உத்தியையும் சிந்தாந்த சட்டகத்தையும் சரியாக மதிப்பிடாததும் இந்த நகர்வுக்கு ஒரு முக்கியக் காரணம்.

இந்திய தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் மையம் காலனியாதிக்கத்துக்கும் இந்திய மக்கள் நலன்களுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட முரண்பாடு. குறிப்பாக, பொருளாதார ரீதியாக இந்தியா சுரண்டப்படுகிறது என்பதற்கான தகுந்த ஆதாரங்களும் சித்தாந்த தெளிவும் 19ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஏற்பட்டுவிட்டது. காலனியாதிக்கத்தின் மூன்று முக்கிய அம்சங்கள் : 1) வரிவிதிப்பு மூலம் நேரடியான சுரண்டல். பெரிய அளவில் ஆங்கிலேயர்கள் பணியில் அமர்த்தப்பட்டதன்மூலம் இந்தியர்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டனர். 2) சமமற்ற வர்த்தகத்தின்மூலம் இந்தியா பண்ட விற்பனைக்கான ஒரு சந்தையாக மட்டும் சுருக்கப்பட்டது. 3) பிரிட்டிஷ் மூலதனம் இங்கே முதலீடு செய்யப்பட்டது. இந்தியாவின் வளம் சுரண்டப்பட்டது.

நவீன ஏகாதிபத்தியம் எப்படிச் செயல்படுகிறது என்பதை இந்தியா உணர்ந்தது 1918ம் ஆண்டில். ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிரான மார்க்சிய சிந்தனைகளின் தாக்கத்தால் இந்தப் புரிதல் ஏற்பட்டது. காலனியப் பொருளாதார அமைப்பைத் தூக்கியெறிவதன்மூலமே சுரண்டலில் இருந்து விடுபடமுடியும் என்னும் முடிவுக்கு மிதவாதிகள் வந்து சேர்ந்ததும் அப்போதுதான். உலகம் முழுவதிலும் உருவாகி வந்த ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அரசியலையும் இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் உள்வாங்கிகொண்டு செழுமைப்படுத்திக்கொண்டது.

தேசிய சிந்தனைகளை விவசாயிகளும் தொழிலாளர்களும்கூட உள்வாங்கிக்கொண்டனர் என்பதற்கு பிரிட்டிஷ் குறிப்புகளே ஆதாரம். இந்தியா லீக் டெலிகேஷன் என்னும் குழு 1932ம் ஆண்டு இந்தியாவின் கிராமங்களுக்குப் பயணம் மேற்கொண்டு தன் அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தது. அதன் முக்கிய பகுதிகள்.

'கிராமப்புற மக்கள் விழிப்புணர்வு பெற்றிருந்ததற்கு காந்தி, அப்துல் கஃபர் கான், வல்லபபாய் படேல், புருஷோத்தம்தாஸ் டாண்டன், ஜவாஹர்லால் நேரு... உள்ளிட்டோர் காரணமாக இருந்தனர். பிரச்னைகளையும் காரணங்களையும் எந்த அளவுக்கு கிராமத்தினர் உணர்ந்திருந்தனர் என்பதை நாங்களே நேரடியாகச் சோதித்துப் பார்த்தோம். பொருளாதார, சமூகப் பிரச்னைகளை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர். ஏழைமை, வரி விதிப்பு, அந்நிய சுரண்டல், கல்வி புறக்கணிப்பு உள்ளிட்டவற்றைப் பற்றி அவர்கள் பேசினார்கள். காங்கிரஸின் நோக்கங்களை அவர்கள் உணர்ந்திருந்தனர். மிகப் பெரிய பணியை மேற்கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது என்பதையும் அவர்கள் தெரிந்துவைத்திருந்தனர்.

'சுயராஜ்ஜியம் குறித்தும் எதற்கு அது தேவை என்பது குறித்தும் அவர்களிடம் பேசினோம். நிறைய பள்ளிகள், சாலைகள், வசதிகள் இருந்தால் உங்கள் வாழ்நிலை உயரும் என்றும் சுயராஜ்ஜியம் என்பது வெறும் அரசியல் என்றும் தெளிவாக விளக்கினோம்.  ஆனால் ஒரு முதிய விவசாயி, சுயராஜ்ஜியம் என்றால் சுயமரியாதை, சுதந்தரம், சக்தி என்று பதிலளித்தார். இந்தச் சக்தி கிடைக்காவிட்டால் நீங்கள் விவரித்த எந்த வசதிகளும் கிடைக்காது என்றும் அவர் விளக்கினார்.'

காலனியாதிக்கம் என்பது ஒரு முரண்பாடு. அதை அனைத்து தரப்பு மக்களும் உணர்ந்திருந்தனர். தேசியவாதம் என்னும் உணர்வு உண்மையானது. தேசிய விடுதலை இயக்கம் நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தையும் சிவில் உரிமைகளையும் முழக்கங்களாக முன்வைத்தது. இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் தொடக்கத்தில் இருந்தே ஜனநாயக வழியில் நகரத் தொடங்கியது. அதனால் பலதரப்பட்ட மக்களை அவர்களால்  ஈர்க்கவும் அவர்களை ஒருங்கிணைத்து போராட வைக்கவும் முடிந்தது.

சிவில் உரிமைகளுக்கு காந்தி எந்த அளவுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார் என்பதற்கு அவருடைய வார்த்தைகளே உதாரணம். 'அகிம்சையோடு ஒத்திசையும் சிவில் உரிமைகளே சுயராஜ்ஜியத்துக்கான முதல் படி. அரசியல் மற்றும் சமூக வாழ்வின் சுவாசம் என்று இதனை அழைக்கலாம். சுதந்தரத்தின் அடித்தளமும் இதுவேதான். இதில் எந்தவிதமான சமசரத்துக்கும் இடமில்லை. இது வாழ்வின் நீர்.  எவ்ளவு முயன்றாலும் நீரை நீங்கள் நீர்த்துப்போகச்செய்யமுடியாது.'

அதேபோல், தொடக்கத்தில் இருந்தே மதச்சார்பின்மை இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் மற்றொரு அடித்தளமாக இருந்தது. இந்து முஸ்லிம் ஒற்றுமையை அது வலியறுத்தியது. சாதிய ஒடுக்குமுறையும் எதிர்க்கப்பட்டது. 1920க்குப் பிறகு தீண்டாமை ஒழிப்பு அதன் லட்சியங்களில் ஒன்றாக மாறிப்போனது. பெண்களின் பிரச்னைகளும் விவாதிக்கப்பட்டன. மொத்தத்தில் பன்முகம் கொண்ட ஓர் அமைப்பாக காங்கிரஸ் திகழ்ந்தது.

காங்கிரஸின் உலகப் பார்வையும் முக்கியமானது. தொடர்ச்சியாக உலக நிகழ்வுகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு அது பரிணாம வளர்ச்சி பெற்றது. 1870கள் தொடங்கி ஒரு விஷயத்தில் காங்கிரஸ் தெளிவாக இருந்தது. இந்தியா ஏகாதிபத்தியத்தைதான் எதிர்க்கிறதே தவிர, பிரிட்டனை அல்ல. இது மிகவும் முக்கியமான ஒரு நிலைப்பாடு. இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தின் அச்சாரமாகத் திகழ்ந்த அறஉணர்வுக்கு இந்த நிலைப்பாடு ஒரு முக்கியக் காரணம். ஏகாதிபத்தியத்தைத் தீவிரமாக எதிர்த்த அதே வேளை, இந்த எதிர்ப்பு நிறவெறியாக மாறாதவாறு பார்த்துக்கொண்டது.

பிரிட்டிஷ் லேபர் கட்சி, சர்வதேச சோஷியலிஸ்ட் காங்கிரஸ், சோவியத் யூனியன், கோமிண்டர்ன் உள்ளிட்ட ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு அமைப்புகளுடன் காங்கிரஸ் இணைந்துகொண்டது. 1930களில் பாசிஸத்துக்கு எதிரான தெளிவான நிலைப்பாட்டை எடுத்தது. எத்தியோப்பியா, ஸ்பெயின், செக்கோஸ்லாவாக்கியா ஆகிய நாடுகளில் நடைபெறும் பாசிஸ எதிர்ப்பு போராட்டத்தை காங்கிரஸ் ஆதரித்தது. அதேபோல் பாசிஸத்துக்குப் பலியான யூதர்களையும் பிரிட்டனுக்கு எதிராகப் போராடிய அராபியர்களையும் ஜப்பானிய ஆக்கிரமிப்பை எதிர்த்த சீனர்களையும் காங்கிரஸ் ஆதரித்தது. ஜப்பானியப் பண்டங்களை இந்திய மக்கள் பகிஷ்கரிக்கவேண்டும் என்று 1930களில் காங்கிரஸ் கேட்டுக்கொண்டது குறிப்பிடத்தக்கது.

(தொடரும்)

The Long-term Dynamics : Gandhiji and the Indian National Movement, Bipan Chandra